Familietherapie



‘Mensen doen nergens zoveel geluk op – maar ook nergens zoveel pijn – als in de ouder-kindrelatie. Een relatie tussen egoïsme en altruïsme in, en dat maakt hem zo bijzonder. Het is geen egoïsme en het is geen altruïsme: ouders en kinderen hebben voorgoed samenhangende belangen en in die belangen zit de kwaliteit van onze beleving, een mensenleven lang. Ook als ze volwassen zijn, zoeken mensen vaak alsnog naar verbinding, en naar erkenning, vooral van ouders. Maar ook erkenning van broers en zussen is van wezenlijk belang.

Complimenten van vrienden wegen niet op tegen die van ouders. Waarom werken sommige mensen zo hard dat ze zich volledig uitputten, ziek worden, of maar heel kort van hun pensioen kunnen genieten? Zou het kunnen zijn doordat ze vroeger te weinig hoorden dat ze iets goed deden?

Waarom wil een vrouw van veertig juist van haar moeder horen dat ze het beminnen waard is? Waarom wil iemand nu juist van zijn familie horen dat hij heel anders is dan ze vroeger dachten, en dat hij de beste is, de sterkste, de snelste, de pienterste, de beste boterkoekjesbakster ter wereld, de knapste chirurg, de snelste scrabbelaar, de leukste tv-omroeper. Dat komt doordat in je familie vanaf je geboorte – en misschien al
daarvoor - je basiszekerheid ligt. Gevoelens die stammen uit je vroegste jeugd wortelen het diepst.

Kinderen willen graag geven om erkend te worden, om bevestigd te worden in het feit dat ze er mogen zijn, maar ouders kunnen dat soms moeilijk zien. Vooral wanneer die ouders zelf hebben geleden onder een gebrek aan vertrouwen en erkenning (1).
 
De familietherapeut:

  • kijkt samen met u naar de invloed van uw familie op uw huidige leven, uw keuzes, uw kracht maar ook uw kwetsbare kanten.
  • zal inzicht geven in de verworvenheden en het verlies van de verschillende generaties.
  • laat zien hoe zwaar loyaliteiten (trouw, trouwhartigheid, oprechtheid) kunnen wegen en hoe dit belemmerend kan werken in relatie met de ouders, broers of zussen maar ook in de relatie met de partner en/of met de kinderen.
  • kan een weg laten zien waarin gepast geven en ontvangen het recht op vrijheid kan betekenen.
  • geeft zicht op de verbindingen tussen en binnen de generaties daar waar ‘elkaar niet meer zien’ de enige mogelijkheid lijkt. Zoals Maria Vasalis treffend verwoordde: ‘Niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn (2).

 
(1) Bron: Else-Marie van den Eerenbeemt, De Liefdesladder: Over familie en nieuwe liefdes. Uitgeverij Archipel te Amsterdam 2007
(2) Sotto voce van Maria Vasalis uit de bundel Vergezichten en Gezichten, Uitgever: G.A. van Oorschot, Amsterdam.